من که بودم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

                                                           من خودم بودم ویک حس غریب که به صد عشق وهوس می ارزید

  من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت

                                                                                     گر چه در حسرت گندم پوسید ،

               من خودم بودم و هر پنجره ای که به سر سبزترین نقطه بودن پیدا بود

                                                                           و خدامی داند بی کسی ازته دل بستگی ام پیدا بود . . .

من نه عاشق بودم ونه دلداده گیسوی بلند ونه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم که مرا از پس دیوانگی ام فهمید

آرزویم این بود                               دور اما چه قشنگ . . .                    که روم تا در دروازه نور . . .

که شوم خیره به شفافی صبح

                      من چه غافل بودم وبا خود می گفتم، روشنی نزدیک است تا دم پنجره ها راهی نیست .

من نمی فهمیدم که چه جرمی دارد دست هایی که تهی است .

                                                                  و چرا بوی تعفن دارد گل سرخی که به گلخانه نرست .

من چه خوشبین بودم . . .  همه اش رویا بود و خدا می داند . . .

سادگی از ته دل بستگی ام پیدا بود . . .