هر خزانی را بهاری است

و هر بهاری را خزانی

مرگ وزندگی چنان در هم تنیده اند

که گیاه با خاک

                آنسان از هم جدایند

                که آسمان از زمین

راستی چه چیز می تواند جاذبه خاک را بشکند

وما را از این سیاره کوچک معلق به بیکرانه ها ببرد؟

به راستی که حقیقت زندگی عشق است

و زندگی بی عشق سرابی بیش نیست

چگونه می شود جاودانه شد و حصار زندگی

و ترس را شکست

                    و از هر دو فراتر رفت،چگونه؟

سرچشمه آن رنج آسمانی که امن ابدی را

ارزانی می دارد کجاست؟

                  "آیا ما از خقیقت وجود

                                            خود غافل شده ایم"

                                                        تقدیم به بهانه زندگیم