| تبليغات | X |
|
می نویسم برای آنکه دوستش دارم برای آنکه با یاد او زنده ام برای آنکه برای او می میرم. می گذرد این روزهای سخت و تلخ می گذرد این نقطه ضعف های همیشگی می گذرد بی هدف بودن مگذرد تنها بودن اما چگونه؟ رها کردن از بند ازادی، خلاصی از جنگ و دعوا، عشق و صلح ، ساده و پاک اما چگونه؟ کجاست آن صمیمیت همیشگی؟ کجاست آن راحتی برای راه رفتن؟ کجاست کجاست کجاست؟ آه بیا که نیازم به عشق است ، به حروف دهانت ، به زیبایی کلمات به هم ریخته ات ، عشق به وجودت ، راحتی صدایت ، شیوایی سخنانت ، ناز و ادای بی عشوه ات ، کجاست آن همه دوست داشتن کجاست؟ دیگر هیچ واژه ای برای با تو بودن نمی خواهم خودت را می خواهم و دیگر هیچ ...
من بی تو هیچم تو باورم نکن خیسم ز گریه تنها ترم نکن عاشق نبودم تا با تو سر کنم اتش نبودم خاکسترم نکن اکه عاشقت نبودم اگه بی تو زنده بودم تو بمون که بی تو غصه میخورم اگه دل به تو نبستم اگه این منم که هستم ولی از هوای گریه ات پرم اگه شکوه دارم از تو اگه بیقرارم از تو تو بمون که اشیانه ام تویی به هوایت ای ستاره به تو میرسم دوباره اگه عاشقم بهانه ام تویی دل کنده بودم از همزبونیت پنهون نکردی از من نشونیت من پا کشیدم از عهد بسته ام تو پا فشردی بر مهربونیت اگه همزبون نبودم اگه مهربون نبودم چه کنم این دل شکست رو اگه سرد و مرده بودم اگه پر نمی گشودم به تو بستم این دو بال خسته رو اگه شکوه دارم از تو اگه بیقرارم از تو تو بمون که اشیانه ام تویی به هوایت ای ستاره به تو میرسم دوباره اگه عاشقم بهانه ام تویی محسن یگانه
ای خدا دلگیرم ازت ای زندگی سیرم ازت ای زندگی میمیرم و عمرم و میگیرم ازت این غصه های لعنتی از خنده دورم میکنن این نفس های بی هدف زنده به گورم میکنن چه لحظه های خوبیه ثانیه های اخره فرشته مردن من منو از اینجا میبره ای خدا دلگیرم ازت ای زندگی سیرم ازت ای زندگی میمیرم و عمرم و میگیرم ازت چه اعتراف تلخی انگار رسیدم ته خط وقت خلاصی از هوس ای دنیا بیزارم ازت محسن یگانه
دور اما چه قشنگ . . . من که بودم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من من خودم بودم ویک حس غریب که به صد عشق وهوس می ارزید من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت گر چه در حسرت گندم پوسید ، من خودم بودم و هر پنجره ای که به سر سبزترین نقطه بودن پیدا بود و خدامی داند بی کسی ازته دل بستگی ام پیدا بود . . . من نه عاشق بودم ونه دلداده گیسوی بلند ونه آلوده به افکار پلید من به دنبال نگاهی بودم که مرا از پس دیوانگی ام فهمید آرزویم این بود دور اما چه قشنگ . . . که روم تا در دروازه نور . . . که شوم خیره به شفافی صبح من چه غافل بودم وبا خود می گفتم، روشنی نزدیک است تا دم پنجره ها راهی نیست . من نمی فهمیدم که چه جرمی دارد دست هایی که تهی است . و چرا بوی تعفن دارد گل سرخی که به گلخانه نرست . من چه خوشبین بودم . . . همه اش رویا بود و خدا می داند . . . سادگی از ته دل بستگی ام پیدا بود . . .
زندگی زیباست زشتیهای آن تقصیر ماست، در مسیرش هرچه نازیباست آن تدبیر ماست! زندگی آب روانی است روان میگذرد... آنچه تقدیر من و توست همان میگذرد
عشق مثل آب ميمونه.....که ميتونی توي دستت قايمش کنی..آخرش يه روز دستت رو باز ميکنی
ميبينی نيست... قطره قطره چکيده بی انکه بفهمی.. اما دستت پر ازخیسی خاطره است چشمانت را براي زندگي مي خواهم اسمت را براي دلخوشي مي خوانم دلت را براي عاشقي مي خواهم صدايت را براي شادابي مي شنوم دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم عطرت را براي مستي مي بويم خيالت را براي پرواز مي خواهم و خودت را............ .. براي پرستش
اگر برای چشمان تو مینویسم یک عمر آزگار برای دل خودم است نه تو! من دیگر چتری برای دو نفر نمیخواهم! همین که باران بروی شیشه ی اتاق خط میکشد کافیست..... *صدای بارون میاد چترتو وا کن با چشای بارونی منو صدا کن صدای بارون میاد پنجره خیسه دست بارون داره از تو مینویسه* صدای بارون
عشق در دل میروید نه در آسمان خداحافظ برای تو چه آسان بود عاشقان در دل اند نه در دیدگان ولی قلب من از ابن واژه در گریان بود عاشقی حس عجیبی است بدان خداحافظ برای تو رهایی داشت عاشقی شور عجیبی است بدان برای من غم تلخ جدایی داشت خداحافظ طلوع من غروب من خداحافظ تو ای محبوب خوب من غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده مرگ آن نیست که در قبرسیاه دفن شوم مرگ آن است که از خاطر تو با همه خاطره ها محو شوم اشک که بیرنگه درد عشقه خون که قرمزه رنگ عشقه چقدر سخته سرتو دوباره به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش له شدی
دوستتدارمدوستتدارمدوستتدارمدوستتدارمدوستتدارمدوستتدارمدوستتدارمدوستتدارم
خود غافل شده ایم" تقدیم به بهانه زندگیم
زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ، چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد... ما همه همسفريم
زندگي مثل پيانو است ، دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي ها . اما زماني ميتوان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي زندگي به دو نيم است نيمه ي اول به انتظار نيمه ي دوم و نيمه ي دوم در حسرت نيمه ي اول... رسم زندگي اين است روزي کسي را دوست داري و روز بعد تنهايي به همين سادگي او رفته است و همه چيز تمام شده مثل يک مهماني که به آخر مي رسد و تو به حال خود رها مي شوي چرا غمگيني ؟ اين رسم زندگيست پس تنها آوازبخوان
نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازيگوش و او هر روز و پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد بدين سان بشكند دائم سكوت مرگبارم تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ... تنهايي را دوست دارم زيرا.... در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد چقدرعجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره تا گريه نکني کسي نوازشت نمي کنه تا فرياد نکشي کسي به طرفت برنمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمي ياد و تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه هر کس به طریقی دل ما می شکند بیگانه جدا دوست جدا می شکند بیگانه اگر می شکند حرفی نیست از دوست بپرسید که چرا می شکند پرسید : به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو... گفتم به خاطر هیچ کس پرسید : پس به خاطر چی زنده هستی؟ با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر دل تو... گفتم بخاطر هیچ چیز پرسیدم : تو بخاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک توی چشماش جمع شده بود گفت:بخاطر کسی که بخاطر هیچ چیز زندست هميشه به من مي گفت زندگي وحشتناک است ولي يادش رفته بود که به من مي گفت تو زندگي من هستي روزي از روزها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري گفت به اندازه خورشيد در اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا باراني بود و خورشيدي در اسمان معلوم نبود شبي از شبها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري گفت به اندازه ستاره هاي اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا ابري بود وستاره اي در اسمان نبود خواستم براي از دست دادنش قطره اي اشک بريزم ولي حيف تمام اشکهايم را براي بدست اوردنش از دست داده بودم اگه قلبمو شکستی به فدای یک نگاهت این منم چون گل یاس نشستم سر راهت تو ببین غبار غم رو که نشسته بر نگاهم اگه من نمردم از عشق تو بدون که روسیاهم اگه عاشقی یه درده چه کسی این درد ندیده تو بگو کدام عاشق رنج دوری ندیده اگه عاشقی گناهه ما همه غرق گناهیم میون این همه آدم یه غریب و بی پناهیم تو ببین به جرمه عشقت پره پروازمو بستند تو ندیدی منه مغرور چه بی صدا شکستم دروغ و خيانت رو هك كن__ از انسانيت كپي بگير و سند توآ ل كن__ با صداقت و وفا و معرفت چت كن__ از زيباترين خاطره زندگي وب بگير__تو پروفايل قلبت يه قلبه تير خورده بذار و بگو عاشق عشق هستي__و عاشق عشق باشين_در مسنجر قلبت عشق رو اد كن __وبه احساسات زيبايي پي ام بده__غم رو ديلت كن__و واژه بدي رو رينيم كن__براي غرورت آف بزار و بگو بشينه آخه دنيا دو روزه... واسه شكستن يه دل فقط يه لحظه وقت مي خواد.اما واسه اينكه از دلش در بياريشايد هيچ وقت فرصت نداشته باشي... ميشه مثل يه قطره اشك بعضي ها رو از چشمت بندازي ، ولي هيچ وقت نمي توني جلوي اشك وبگيري كه با رفتن بعضي ها از چشمت جاري ميشه وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم وقتي که ديگر رفت به انتظار آمدنش نشستم وقتي ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد من اورا دوست داشتم وقتي اوتمام شد من اغاز شدم و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگي کردن مثل تنها مردن درشهرعشق قدم ميزدم گذرم افتادبه قبرستان عاشقان خيلي تعجب کردم تاچشم کارمي کردقبربودپيش خودم گفتم يعني اين قدرقلب شکسته وجودداره؟يکدفعه متوجه قلبي شدم که تازه خاک شده بودجلورفتم برگهاي روي قبرراکنارزدم که براش دعاکنم واي چي ميديدم باورم نميشه اون قلبه همون کسيه که چندساله پيش دله منو شکسته بود سرکلاس دو خط سياه موازي روي تخته کشيد!! خط اولي به دومي گفت ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم ..!! دومي قلبش تپيد و لرزان گفت : بهترين زندگي!!! در همان زمان معلم بلند فرياد زد : " دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند" و بچه ها هم تکرار کردند: ....دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند مگر آنکه يکي از آن دو براي رسيدن به ديگري خود را بشکند !! از کسی که دوستش داری ساده دست نکش. شايد ديگه هيچ کس رو مثل اون دوست نداشته باشی و از کسی هم که دوستت داره بی تفاوت عبور نکن .چون شايد هيچ وقت ،هيچ کس تو رو مثل اون دوست نداشته باشد روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم... به چشمانت بياموز ؛که هرکس ارزش ديدن نداردبه دستانت بياموز ،که هرگل ارزش چيدن نداردبه قلبت بياموز که هر کس کنج آن جايي ندارد
من / عشق پاك يعني سرزمين لحظه يعني بيداد عشق من باختن عشق جان يعني زندگي ليلي و قمار مجنون در عشق يعني ... شدن ساختن عشق دل يعني كلبه وامق و يعني عذرا عشق شدن من عشق فرداي يعني كودك مسجد يعني الاقصي عشق / من عشق آميختن افروختن يعني به هم عشق سوختن چشمهاي يكجا يعني كردن پر ز و غم دردهاي گريه خون/ درد بيشمار عشق من يعني الاسرار كلبه مخزن اسرار يعني
روزگار یست که من عاشق و شیدای توام روزگار یست به این غم گرفتار توام گفته بودی که طبیب دل بیمار منی پس طبیب دل من باش که بیمار توام
در رویا هایم همیشه تو را می بینم در کوچه پس کوچه های پایین سرشار از عطر دل انگیز بهاران اما من،بی هیچ رویا در اوج خزانی ترین پاییزم
پرسیدن : بدترین شکل دل تنگی برای کسی که دوستش داری چیه؟ گفتم : اینکه پیشش باشی و بدونی هیچ وقت بهش نمی رسی!
کاش می شد عشق را تسخیر کرد دست و پای عشق را زنجیر کرد کاش می شد روی قلب سرنوشت لحظه ای آینده را تصویر کرد کاش می شد عمر از کف رفته را چون نوار زندگی تکثیر کرد
تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم. باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلود به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالها هست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارام و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت
عشق یعنی لحظه ای تنها شدن
عشق یعنی واله و شیدا شدن عشق یعنی مادر و یعنی پدر عشق یعنی یک نگا ه و یکنفر عشق یعنی چشم به در دوختن عشق یعنی در فراغش سوختن عشق یعنی زندگی یعنی بهار عشق یعنی انتظار و انتظار ....
عجب شبی ست امشب به رنگ سیاه گیسوی تو عجب سکوتی دارد امشب به رنگ خاموش نگاه تو و عجب طولانی ست این شب به قدر هجران میان من و تو
عاشقانه ترین نگاهم را روی قایقی از باد نشاندم و پارو زنان سوی تو فرستادم وقتی به ساحل نگاه تو رسید تو چشمانت را بستی و ..... قایقم،غرق شد.
در جلسه امتحان عشق من مانده ام و یک برگه سفید! یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل تنهایی و دلتنگی درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمی شود در این سکوت بغض آلود قطره کوچکی هوس سرسره بازی می کند! و برگه سفیدم عاشقانه قطره را به آغوش می کشد! عشق تو نوشتنی نیست بانو... در برگه ام،کنار آن قطره یک قلب کوچک می کشم! وقت تمام است برگه ها بالا...........
در شبی از شب ها خدا را دیدم كه در حال بازرسی پرونده ها بود یكی را بر داشت و رو به من گفت : آدم كشتی؟ گفتم تو مرا قاتل كردی. گفت دزدی كردی؟گفتم تو مرا محتاج كردی گفت در كوچه نیمه شب با كسی سخن گفتی؟ گفتم تو مرا عاشق كردی پس از اندكی سكوت گفت تو تنها بنده ای هستی كه حقیقت زندگی را در یافتی
به ديدارم بيا هر شب، در اين تنهايي تنها و تاريک خدا مانند، دلم تنگ است. بيا اي روشن، اي روشن تر از لبخند. شبم را روز کن در زير سرپوش سياهيها. دلم تنگ است. بيا بنگر، چه غمگين و غريبانه، در اين ايوان سرپوشيده، وين تالاب مالامال دلي خوش کرده ام با اين پرستوها و ماهيها. واين نيلوفر آبي و اين تالاب مهتابي. بيا، اي همگناهِ من در اين برزخ. بهشتم نيز و هم دوزخ. به ديدارم بيا، اي همگناه، اي مهربان با من، که اينان زود مي پوشند رو در خوابهاي بي گناهيها. و من مي مانم و بيداد بي خوابي. در اين ايوان سر پوشيده متروک، شب افتاده است و در تالاب من ديري است ، که در خوابند آن نيلوفر آبي و ماهيها، پرستوها. بيا امشب که بس تاريک وتنهايم. بيا اي روشني، اما بپوشان روي، که مي ترسم ترا خورشيد پندارند. و مي ترسم همه از خواب برخيزند. و مي ترسم که چشم از خواب بردارند. نمي خواهم ببيند هيچ کس ما را. نمي خواهم بداند هيچ کس ما را. و نيلوفر که سر بر مکشد از آب؛ پرستوها که با پرواز و با آواز، و ماهيها که با آن رقص غوغايي؛ نمي خواهمم بفهمانند بيدارند. شب افتاده است و من تنها و تاريکم. و در ايوان و در تالاب من ديري است در خوابند، پرستوها و ماهيها و آن نيلوفر آبي. بيا اي مهربان با من! بيا اي ياد مهتابي!
شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب مي گفت شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري به جان دلبرش افتاده بود-اما- طبيبان گفته بودندش اگر يک شاخه گل آرد ازآن نوعي که من بودم بگيرند ريشه اش را و بسوزانند شود مرهم براي دلبرش آندم شفا يابد چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه به روي من بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد و او مي رفت و من در دست او بودم و او هرلحظه سر را رو به بالاها تشکر از خدا مي کرد پس از چندي هوا چون کورۀ آتش زمين مي سوخت و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟ در اين صحرا که آبي نيست به جانم هيچ تابي نيست اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من براي دلبرم هرگز دوايي نيست واز اين گل که جايي نيست خودش هم تشنه بود اما!! نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و من در دست اوبودم وحالامن تمام هست اوبودم دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟ نه حتي آب،نسيمي در بيابان کو ؟ و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت که ناگه روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه - مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت نشست و سينه را با سنگ خارايي زهم بشکافت زهم بشکافت اما ! آه صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را به من مي دادو بر لب هاي او فرياد بمان اي گل که تو تاج سرم هستي دواي دلبرم هستي بمان اي گل ومن ماندم نشان عشق و شيدايي و با اين رنگ و زيبايي و نام من شقايق شد گل هميشه عاشق شد
نفرين به اون کسايي که روي دلا پا مي ذارن تا که مي بينن عاشقي ميرن و تنهات مي ذارن نفرين به آدمايي که تو سينه ها دل ندارن عاشق عاشق کشين ، رحم و مروت ندارن
من دختربارون...دختر شبهای پاییز....پاییزغم ها ....عشق...گرما... اماده ام بگویم از تو فرشته ی اسمانیم....بگویم که چه طوری من را شیفته ی خودت کردی....وحالا چیزی برایم نمانده جز چندتا عکس.... ولی همان ها هم غنیمت است...برگرد فرشته ی من....برگرد تا دوباره سالگرد عشق پاییزیمان را در پاییزی که یاداور توست جشن بگیریم...و دوباره سوگند بخوریم که همیشه با هم هستیم...منتظر میمانم...که بیایی..... فرشته ی قلب کوچکم....دوستـــت دارم.... به خدای گلهای رز...به خدای پاییز....میسپارمت.... تا اوای عاشقانه ی دیگر....
____________**__**_____* __________
|
About
نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند Archivesهفته سوم اسفند 1387هفته چهارم بهمن 1387 هفته سوم بهمن 1387 هفته دوم بهمن 1387 هفته دوم آذر 1387 هفته اوّل آذر 1387 هفته چهارم آبان 1387 Links
گیسوی دم موشی
دنیای دانلود ام لاس |
هر خزانی را بهاری است
